Zachęcamy do zapoznania się z opisem przebiegu i wniosków z wydarzenia.
Wzięło w niej udział ponad 140 osób, w tym ponad 30 kapłanów, były – oprócz delegatów z Polski – osoby z Ukrainy, Słowacji, Niemiec, Irlandii. Kongregacja, w trakcie jednej ze swoich sesji, pracowała między innymi w czterech grupach tematycznych, które podjęły refleksję nad następującymi tematami: Reorganizacja formy i czasu trwania rekolekcji; aktualizacja materiałów formacyjnych; sposób rozumienia charyzmatu Ruchu; formy posługi „władzy” w Ruchu.
Kongregacja powołała zespół ds. aktualizacji podręczników formacyjnych, którym pokieruje Magdalena Leczkowska. Zdecydowano też o przekazaniu do dalszej refleksji Kręgu Centralnego Domowego Kościoła zagadnienia i postulaty dotyczące rekolekcji dla rodzin (m. in.: ich długość, obecność dzieci). Delegaci dokonali wyboru swoich przedstawicieli do Centralnej Diakonii Jedności, na trzyletnią kadencję. Zostali nimi: o. Bartek Parys, Magdalena Leczkowska i ks. Jan Kobak. Przegłosowano również wniosek, odnoszący się wprost do tematu Kongregacji: Charyzmat Ruchu a oazowe tradycje, o następującej treści: „Oaza średnia może przedstawić swoją prezentację/identyfikację na różne sposoby na Dniu Wspólnoty Oazy Wielkiej (niekoniecznie poprzez proporzec, piosenkę)”.
Do wszystkich osób i wspólnot, które wzięły udział w ankiecie: „Usłyszeć Ruch”, zostało skierowane specjalne podziękowanie.
Komentarz i podsumowanie przebiegu Kongregacji Stowarzyszenia Diakonia
Główna dyskusja toczyła się wokół czterech grup tematycznych wynikających z podsumowania ankiety „Usłyszeć Ruch”:
I. Rekolekcje. Forma, czas trwania, adresaci
Uczestnicy Kongregacji byli zgodni, że 15-dniowe rekolekcje oazowe pozostają podstawową formą przeżywania charyzmatu i nie należy z nich rezygnować. Jednocześnie dostrzeżono potrzebę udostępnienia bardziej elastycznych form, tak aby dotrzeć do osób, które z różnych powodów nie mogą uczestniczyć w długich oazach.
Wskazano m.in. na:
- rekolekcje dzielone na 2–3 części lub skrócone,
- przygotowanie spójnych materiałów dla całego Ruchu (Domowy Kościół, Oaza Dorosłych),
- rekolekcje wprowadzające w Ruch – w formie „Oazy Zerowej” dla Domowego Kościoła,
- potrzebę doprecyzowania materiałów do rekolekcji ewangelizacyjnych i pilotowania kręgów,
- rozwój rekolekcji dla seniorów, wdów, wdowców oraz tematycznych (które często istnieją, ale słabo do ludzi docierają).
Pojawił się także postulat stworzenia bazy materiałów rekolekcyjnych oraz umieszczania informacji o wszystkich rekolekcjach Ruchu (formacyjnych i tematycznych, niezależnie od diecezji) na stronie krajowej.
Zwrócono uwagę na brak systematycznej formacji i warsztatów dla animatorów Domowego Kościoła, podczas gdy w Oazie młodzieżowej tego typu propozycje są obecne.
Realizacja tych wniosków zależy od decyzji Kręgu Centralnego Domowego Kościoła – oczekuje się uważnego wsłuchania w głos Kongregacji i odwagi w podejmowaniu decyzji.
II. Materiały formacyjne. Potrzeba odnowy
W kwestii materiałów formacyjnych panowała pełna zgoda: wymagają one aktualizacji. Ten głos bardzo mocno przewijał się również w ankietach „Usłyszeć Ruch”.
Najczęściej wskazywane problemy to:
- język, który brzmi archaicznie i bywa niezrozumiały,
- przykłady oderwane od realiów współczesnego życia,
- mało atrakcyjna forma graficzna,
- brak odniesienia do nowszych opracowań teologicznych i naukowych.
Świadomość trudności jest duża – chodzi o to, by odświeżyć formę, nie spłycając treści. Mimo tego uznano, że bierność byłaby gorsza niż ryzyko związane z procesem zmian, zwłaszcza że w praktyce materiały są już często modyfikowane oddolnie, by stały się zrozumiałe dla małych grup.
Ustalono, że:
- najpierw zostaną odnowione podręczniki do ewangelizacji i pilotowania kręgów DK,
- później stopniowo obejmie to pozostałe podręczniki,
- powstaną interdyscyplinarne zespoły z jasno określonym celem i harmonogramem,
- efekty ich pracy mają być transparentne i dostępne dla zainteresowanych.
Powołano Zespół ds. rewizji materiałów formacyjnych, a osoby chcące śledzić postępy prac mogą zgłosić się przez formularz:
http://bit.ly/piszemymaterialy
III. Charyzmat Ruchu Światło-Życie. Główne akcenty
W pracy grup starano się nazwać to, co stanowi rdzeń duchowości Ruchu Światło-Życie i odróżnia go od innych dróg w Kościele.
Wspólne wnioski można streścić następująco:
- charyzmat to otwarcie się na Ducha Świętego, które prowadzi do jedności światła i życia na wzór Chrystusa Sługi,
- jest to droga formacji dojrzałych chrześcijan w duchu Soboru Watykańskiego II,
- obejmuje kolejne etapy:
- ewangelizację (osobiste przyjęcie Jezusa jako Pana),
- (deutero)katechumenat,
- wtajemniczenie w liturgię i życie Kościoła,
- podjęcie diakonii.
Szczególne znaczenie mają tu rekolekcje oazowe, z ich charakterystycznymi elementami: małe grupy, modlitwa osobista, bogata liturgia, wspólne życie. To właśnie podczas „oazy” najpełniej doświadcza się charyzmatu. Jednocześnie podkreślono, że na co dzień charyzmat niesie wspólnota – oaza.
Zaznaczono także dynamiczny charakter charyzmatu – nie jest on zamkniętą formułą, lecz rozwija się i domaga ponownego odczytywania w zmieniających się realiach świata.
Silnie wybrzmiał również maryjny wymiar tej drogi: formacja prowadzi do zawierzenia się Jezusowi na wzór Maryi, co rodzi duchową płodność – „życie rodzi życie”. W tym kontekście przywoływano postać ks. Franciszka Blachnickiego, którego ofiara życia stała się początkiem tej drogi; modlitwa przy jego grobie była ważnym znakiem wdzięczności za owoce charyzmatu w kolejnych pokoleniach.
IV. Styl sprawowania posługi odpowiedzialnych
Ostatni obszar dotyczył sposobu pełnienia posługi „władzy” w Ruchu – czyli stylu towarzyszenia, przewodzenia i podejmowania decyzji.
Z ankiet wynika, że wiele zastrzeżeń dotyczy postaw osób odpowiedzialnych. Wymieniano tu przede wszystkim:
- przejawy klerykalizmu,
- brak słuchania, dialogu i empatii,
- tworzenie zamkniętych „elit”,
- postawę wyższości wobec tych, którym się służy,
- narzucanie decyzji i treści bez wyjaśniania,
- zbyt twarde egzekwowanie zasad przy niespójności z własnym przykładem życia.
Jako środki zaradcze wskazano m.in.:
- rzeczywiste wsłuchiwanie się w głos wspólnoty,
- konsekwentne stosowanie zasady kadencyjności,
- większą przejrzystość decyzji i działań,
- odpowiedzialność sprawozdawczą,
- regularną ewaluację stylu posługi.
Za kluczowy uznano szacunek i autorytet budowany świadectwem życia, a nie samą funkcją czy kompetencją. Zauważono jednak, że mimo jasnych wniosków, nie przełożyły się one od razu na konkretne decyzje, co stało się odczuwalne w dalszym przebiegu obrad.